KS. MICHAŁ WOŚ 1916—1994 ŻOŁNIERZ AK –

PS. „WICHER”, „URSUS” 

Urodził się 6 sierpnia 1916 r. w Jagielle. W 1923 roku ukończył szkołę podstawową w Jagielle, a następnie kontynuował naukę w gimnazjum w Jarosławiu, które ukończył w 1937 roku. We wrześniu tego samego roku odbył dwutygodniową rezerwową służbę wojskową. Bezpośrednio po wyjściu z wojska wstąpił do Seminarium Duchownego w Przemyślu, które ukończył w 1943 roku. Po święceniach kapłańskich 5 marca 1943 roku, decyzją biskupa diecezji przemyskiej, został skierowany do parafii w Sieniawie jako wikariusz i pełnił tę funkcję do 1946 roku. W okresie okupacji zaangażował się w działalność konspiracyjną. Jako członek Armii Krajowej posługiwał się pseudonimem „Ursus”, „Wicher”. Przysięgę wojskową złożył w 1943 roku przed tamtejszym proboszczem ks. Henrykiem Uchmanem oraz Józefem Probolą, oficjalnie stając się żołnierzem AK. Pełnił funkcję kapelana placówki AK Sieniawa. Swą działalność niepodległościową kontynuował również po wkroczeniu Armii Czerwonej. Zagrożony aresztowaniem przez Urząd Bezpieczeństwa, jesienią 1946 roku ks. Woś zbiegł z parafii. Początkowo ukrywał się w rodzinnej Jagielle, a następnie udał się do biskupa Franciszka Bardy w Przemyślu. Poprosił ordynariusza o przeniesienie, motywując to faktem, że poszukują go władze bezpieczeństwa za współpracę z oddziałami podziemia niepodległościowego „Mewy” i „Radwana”. Biskup Barda skierował go do województwa katowickiego, gdzie ks. Woś objął stanowisko wikariusza w jednej z parafii w Zabrzu. Następnie w 1947 roku został przeniesiony do Bytomia. Ks. Michał Woś został aresztowany w Bytomiu 22 czerwca 1949 roku. Wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Rzeszowie z 24 marca 1950 roku został skazany za następujące czyny:

- Udzielanie pomocy podziemiu niepodległościowemu: Sąd uznał, że od początku 1945 roku do czerwca 1946 roku w Sieniawie udzielał czynnego wsparcia oddziałom narodowym (określanym w akcie oskarżenia jako NSZ). Pomoc ta polegała na goszczeniu na wikarówce lokalnych dowódców – Jana Totha (ps. „Mewa”) oraz Bronisława Gliniaka (ps. „Radwan”). Ponadto zarzucono mu, że jako duchowny wykorzystywał swój autorytet do utwierdzania ich w kontynuowaniu działalności niepodległościowej (którą władze komunistyczne określiły jako „przestępczą”).

- Nielegalne posiadanie broni: Został skazany za to, że od końca 1945 roku do 4 lipca 1949 roku na terenie Sieniawy, Wólki Pełkińskiej, a następnie w Zabrzu, przechowywał bez wymaganego zezwolenia pistolet wraz z sześcioma sztukami amunicji. Za pierwszy zarzucany czyn komunistyczny sąd skazał ks. Wosia na 8 lat więzienia oraz utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych. Na mocy ustawy o amnestii z 22 lutego 1947 roku karę tę złagodzono jednak do 4 lat pozbawienia wolności. Za drugi czyn orzeczono karę 6 lat więzienia. Ostatecznie Wojskowy Sąd Rejonowy wymierzył mu karę łączną 8 lat pozbawienia wolności, a także utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres 4 lat oraz przepadek całego mienia na rzecz Skarbu Państwa. Podczas odbywania wyroku ks. Michał Woś był przetrzymywany w Więzieniu we Wronkach, gdzie według różnych źródeł spędził w izolatce od dwóch do trzech lat. Wolność odzyskał 23 października 1953 roku, po odbyciu 4 lat i 4 miesięcy zasądzonej kary. 13 czerwca 1956 roku rozpoczął pracę duszpasterską w Grzybowicach. W kolejnych latach ks. Michał Woś stał się obiektem intensywnego rozpracowania ze strony Służby Bezpieczeństwa. Władze komunistyczne prowadziły przeciwko niemu sprawę operacyjno–obserwacyjną o kryptonimie „Rolnik”, motywowaną jego wcześniejszą działalnością w strukturach niepodległościowych oraz podjętą przez niego próbą wzniesienia nowego kościoła oraz chęci powiększenia miejscowego cmentarza. W związku z organizowaniem na ten cel składek publicznych, kapłan został oskarżony o prowadzenie nielegalnych zbiórek pieniędzy. W 1959 roku KKA skazało go na karę grzywny w wysokości 2500 złotych (według innych zapisów archiwalnych: 3000 złotych). Działania operacyjne. Od 27 czerwca 1960 roku do 1 lipca 1993 roku ks. Michał Woś pełnił funkcję proboszcza parafii Matki Bożej Różańcowej w Zabrzu–Grzybowicach. Pod koniec życia duchowny doczekał się pełnej rehabilitacji prawnej w wolnej Polsce. Wyrokiem z 30 stycznia 1991 roku Sąd zmienił dotychczasowe orzeczenie i uniewinnił go od zarzutów udzielania czynnej pomocy formacjom niepodległościowym oraz wpływania na postawę podwładnych. Sąd uznał tamte oskarżenia za całkowicie bezpodstawne. Ks. Michał Woś zmarł 4 lutego 1994 roku w Grzybowicach. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu parafialnym.

KS. PPŁK FRANCISZEK WOŚ 1914–2009

ŻOŁNIERZ ZWZ – AK – PS. „CZAJKA”

Urodził się 27 stycznia 1914 roku w Jagielle, jako syn Ignacego i Marii z d. Kulpa. W latach 1926–1933 kształcił się w gimnazjum klasycznym w Jarosławiu. W 1935 roku zgłosił się do Szkoły Podchorążych Rezerwy 24. Dywizji Piechoty w Jarosławiu, którą ukończył w stopniu plutonowego podchorążego. W 1936 roku przyjęty do Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu. Od 1940 roku kontynuował naukę w konspiracyjnym seminarium w Brzozowie. Tam 4 maja 1941 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk bpa Franciszka Bardy. W latach 1941–1942 był wikariuszem w parafii Husów koło Łańcuta. Jesienią 1941 roku wstąpił do Związku Walki Zbrojnej. W konspiracji kapłan otrzymał pseudonim „Czajka”. Od września 1941 roku obsługiwał punkty kontaktowe Obwodu oraz pełnił funkcję kuriera i kolportera podziemnego pisma „Odwet”. 2 marca 1942 roku wziął udział w akcji zdobycia niemieckiej broni. Jednocześnie angażował się w tajne nauczanie i szkolenia. W marcu 1942 roku żandarmeria z Łańcuta przejęła listę 20. członków husowskiej drużyny AK, na której widniało m.in. nazwisko ks. Franciszka Wosia. W obliczu dekonspiracji duchowny musiał opuścić dotychczasowe miejsce pobytu. W latach 1942–1944 ukrywał się w parafii Majdan Sieniawski pod fałszywym nazwiskiem Franciszek Jasiewicz. W tym czasie uczestniczył tam w działalności konspiracyjnej Armii Krajowej oraz utrzymywał stały kontakt z poprzednią komórką ZWZ. Przeżył pacyfikację Majdanu Sieniawskiego 28 listopada 1942 roku. Po wydarzeniach w sąsiednim Potoku, gdzie 5 grudnia Niemcy zamordowali około 40 mieszkańców oraz proboszcza ks. Juliana Bąka, ks. Woś udał się do Tarnogrodu, aby wstawić się za wywiezionymi tam ludźmi. Choć został wpuszczony na posterunek, jego prośba o uwolnienie niewinnych spotkała się z kpinami żołnierzy. Na oczach kapłana zatrzymanych wyprowadzono do samochodu i wywieziono do obozu w Zwierzyńcu, skąd nikt już nie wrócił. Pod koniec lutego 1944 roku w pobliżu plebanii zakwaterowały się dywersyjne oddziały sowieckie. Po wycofaniu się Sowietów i powrocie władz niemieckich, z powodu braku lekarza, ks. Woś był wzywany do rannych mieszkańców. W kwietniu 1944 roku ks. Woś objął obowiązki wikariusza i kapelana w parafii Tuligłowy, gdzie posługiwał do 1946 roku. W tym okresie odpowiadał za przygotowanie do akcji „Burza”, w której zbrojny udział wzięła lokalna młodzież patriotyczna. Strona W latach 1946–1949 ks. Franciszek Woś posługiwał w Bachórcu, gdzie udostępniał plebanię jako schronienie dla Polaków zagrożonych napadami UPA. W latach 1951–1957 pełnił funkcję ekspozyta w parafii Siedliska oraz administratora w parafii Borownica. W latach 1955–1956 ks. Woś był figurantem sprawy ewidencyjno-obserwacyjnej o sygnaturze 1003/55, prowadzonej przez Powiatowy Urząd ds. Bezpieczeństwa Publicznego w Brzozowie z powodu jego wrogiej postawy wobec PRL. Postępowanie to zakończono po ustaleniu, że kapłan nie prowadzi aktywnej działalności wymierzonej we władze. W 1957 roku objął funkcję proboszcza w parafii Świętoniowa. Zaledwie miesiąc po przybyciu do nowej placówki rozpoczął budowę kościoła, co w ówczesnych realiach polityczno-gospodarczych wymagało niezwykłej odwagi. W 1989 roku przeszedł na emeryturę i powrócił do rodzinnej miejscowości Jagiełła. Ksiądz Franciszek Woś zmarł 13 maja 2009 roku. Uroczystości pogrzebowe odbyły się dwa dni później, 15 maja, w Wólce Pełkińskiej. W ciągu swojego życia został uhonorowany licznymi odznaczeniami państwowymi i wojskowymi:

• Medal Wojska (nr legitymacji 28031) – nadany 15 sierpnia 1948 r.

• Krzyż Armii Krajowej (nr legitymacji 24119) – nadany 28 lipca 1981 r.

• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – nadany w 1992 r.

• Medal Zwycięstwa i Wolności – nadany w 1992 r.

• Krzyż Partyzancki – nadany w 1993 r.

O. MJR MARCEL MARCIN PASIECZNIK 1908-1998

Marcel Marcin Pasiecznik urodził się 20 października 1908 roku w Wólce Pełkińskiej. Był synem Franciszka Pasiecznika oraz Marii z domu Sroka. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał do gimnazjum w Jarosławiu, a następnie wstąpił do Seminarium Diecezjalnego w Przemyślu. W wieku 25 lat został przyjęty do Zakonu Braci Mniejszych Reformatów W strukturach zakonnych pełnił funkcje magistra kleryków oraz profesora filozofii. Śluby wieczyste złożył 5 grudnia 1934 roku, a święcenia kapłańskie przyjął 11 lipca 1937 roku w Krakowie. Po prymicjach podjął tam pracę duszpasterską i rozpoczął studia doktoranckie z zakresu filozofii. Po wybuchu II wojny światowej pozostał w Krakowie, gdzie zaangażował się w tajne nauczanie filozofii oraz akcję ratowania uchodźców, w szczególności osób pochodzenia żydowskiego. W latach 1940–1944 pełnił ponadto funkcję kapelana Armii Krajowej. 30 sierpnia 1944 roku został aresztowany w Krakowie. Po miesięcznym pobycie w krakowskim więzieniu przy ul. Montelupich, na przełomie września i października został przeniesiony do obozu koncentracyjnego KL Flossenbürg, gdzie oznaczono go numerem 27595; stamtąd skierowano go do podobozu w Hersbruck. Tuż przed świętami Bożego Narodzenia (19 lub 23 grudnia 1944 roku) przetransportowano go do KL Dachau (numer obozowy 136988). Wolność odzyskał 29 kwietnia 1945 roku, wraz z wkroczeniem do obozu wojsk amerykańskich. Od 7 sierpnia 1945 roku służył jako kapelan w polskich obozach uchodźców na terenie Niemiec. W maju 1947 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych, trafiając do franciszkańskiej prowincji w Pulaski (Wisconsin), gdzie włączył się w duszpasterstwo polonijne. Pięć lat później ukończył studia na Uniwersytecie św. Bonawentury i jeszcze w tym samym roku został przydzielony do pracy w redakcji „Miesięcznika Franciszkańskiego”. Podczas pobytu w Stanach Zjednoczonych aktywnie działał w Kongresie Polonii Amerykańskiej oraz angażował się w tamtejszych organizacjach kombatanckich. Należał m.in. do Koła Księży Kapelanów Polskich Sił Zbrojnych w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, którego siedziba mieściła się w jego nowym miejscu zamieszkania. W lipcu 1961 roku odwiedził Ojczyznę. Wizyta ta nie umknęła uwadze ówczesnych służb bezpieczeństwa – fakt ten odnotowano w materiałach Urzędu Spraw Wewnętrznych w Łodzi, w teczce zagadnieniowej „Arka”. W 1991 roku został awansowany do stopnia majora. Zmarł 27 maja 1998 roku w Pittsburghu, a jego ciało spoczęło na zakonnym cmentarzu (Franciscan Fathers Cemetery) w Pulaski w stanie Wisconsin.

Poniższe biogramy zostały oparte na materiałach historycznych dostarczonych przez Instytutu Pamięci Narodowej w Rzeszowie.

GODZ. 8.00, 10.30 i 15.00 z procesją na cmentarz

GODZ. 8.00, 10.30 i 13.00 z procesją na cmentarz

PORZĄDEK MSZY ŚWIĘTYCH

W związku ze zbliżającą się Uroczystością Wszystkich Świętych i Dnia Zadusznego, prosimy o uporządkowanie cmentarza. Prosimy o składanie śmieci do kontenerów.

Kartki "Wypominki" prosimy wrzucać do pudełek na stolikach.

Maria Olejarka 17.01.2026

Emilia Perykasza 17.01.2026

Józef Czwakiel 22.01.2026

Stanisław Matyja 24.01.2026

Józef Kusy 08.02.2026

Mateusz Pasiecznik 22.02.206

Marian Nowak 30.03.2026

Bronisław Krzeptoń 11.04.2026

Maria Matyja 21.04.2026

Józef Kowal 30.04.2026

Franciszek Ogryzek 01.05.2026

Józefa Siwik 06.06.2026

Cecylia Florek 10.07.2026

Krzysztof Sołoma 03.08.2026

Maria Matyja 08.08.2026

Adam Siwak 02.09.2026

Maria Żaba 24.09.2026

Jan Pelc 08.10.2026

Józefa Wdowiak 21.10.2026

Józef Rubin 24.10.2026

Wieczny odpoczynek racz im dać Panie!

Zaproszenie

PŁK WOJCIECH SZCZEPAŃSKI 1914 – 2009

KOMENDANT OBWODU JAROSŁAWSKIEGO AK –

PS. „JULIAN”

Urodził się 7 kwietnia 1914 roku w Żurawiczkach w rodzinie rolnika Jana i Zofii z d. Kurek. Uczęszczał do szkoły powszechnej w Żurawiczkach i Przeworsku. W latach 1928–1932 jako elew pobierał naukę w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu. W 1933 jako ochotnik zgłosił się do służby wojskowej i otrzymał przydział do 21. Pułku Piechoty „Dzieci Warszawy”. Jako podoficer, został skierowany do Szkoły Podchorążych w Bydgoszczy. W 1938 eksternistycznie zdał maturę. W 1939 ukończył Szkołę Podchorążych w Komorowie.

W czasie kampanii wrześniowej, w szeregach 5. Pułku Piechoty Legionów uczestniczył w walkach w rejonie Wilna.

Od 1941 do marca 1943 pełnił funkcję zastępcy komendanta Obwodu Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej Jarosław, a następnie, aż do rozwiązania Armii Krajowej w lutym 1945, był komendantem Obwodu, a od 1945 do 1949 prezesem WIN w województwie krakowskim. W lipcu 1944 dowodził zgrupowaniem partyzanckim. W tym samym roku został awansowany do stopnia kapitana.

Wiosną 1945 rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Został aresztowany przez UB 8 stycznia 1947 i wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Krakowie z 17 marca 1948 skazany na 6 lat więzienia oraz utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 3 lata i przepadek całego mienia. Kara więzienia na mocy amnestii z 22 lutego 1947 została zmniejszona do 3 lat więzienia. W czasie pobytu w więzieniu wytoczono mu ponownie proces, w wyniku którego wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Krakowie został skazany na wieloletnie więzienie. Karę odbywał w więzieniach w Krakowie przy ul. Montelupich, w Rawiczu, w Warszawie na Mokotowie i w Strzelcach Opolskich. Wyszedł na wolność 10 sierpnia 1954. Władze emigracyjne awansowały go do stopnia majora. Od 1957 do przejścia na emeryturę w 1974 pracował w Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Jarosławiu, początkowo jako wiceprezes do spraw rolnych, a następnie do spraw zaopatrzenia i zbytu. Od 1980 działał w NSZZ Rolników Indywidualnych „Solidarność”.

6 września1989 został honorowym Członkiem Stowarzyszenia Miłośników Jarosławia, a 26 kwietnia 1991 otrzymał honorowe obywatelstwo Jarosławia. W strukturze Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich Przeciw Narodowi Polskiemu – Instytut Pamięci Narodowej w Rzeszowie na początku 1991 został wybrany do składu Zespołu Badania Zbrodni Komunistycznych popełnionych na Rzeszowszczyźnie w latach 1944–1989. Za swoją działalność wojskową i niepodległościową został odznaczony:

• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Walecznych
• Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami
• Medal Wojska
• Krzyż Armii Krajowej
• Krzyż Partyzancki
• Medal "Za udział w wojnie obronnej 1939"
• Krzyż Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość

Zmarł 22 lutego 1993 roku w Wólce Pełkińskiej, został pochowany na tamtejszym cmentarzu. W 2000 został pośmiertnie awansowany na pułkownika.

Program rekolekcji parafialnych 31.10 – 01.11.2026

Sobota 31.10.2026

8.00 – 9.00 - spowiedź

9.00 – Msza św. dla chorych z sakramentem namaszczenia chorych

14.00 – spotkanie z dziećmi szkolnymi

16.00 – Adoracja Najświętszego Sakramentu - spowiedź

17.00 – Msza św. z nauką ogólną

21.00 Apel jasnogórski

Niedziela 01.11

8.00 – Msza św. z nauką ogólną

10.30 – Msza św. z nauką ogólną

13.00 - Msza św. z nauką rekolekcyjną (po Mszy św. procesja na cmentarz)

Zapraszamy do wspólnej modlitwy i rozważania Słowa Bożego.

Nr konta parafialnego

57909600042001001680870002

Telefon: +48 690 287 957

Godziny Mszy Świętej

W niedziele i święta obowiązkowe: 8.00, 10.30, 15.00

W dni powszednie:

październik - marzec: 17.00

kwiecień - wrzesień: 18.00

Spowiedź

Przed każdą Mszą św.